Backstage bij het kindercircus in Genève

Gepubliceerd: Het Parool, 25/12/11

Tien Nederlandse kinderen doen dit jaar mee met de Magic Circus Show, een Europees kindercircus in Genève. Het niveau ligt hoog, maar echte circusartiesten zijn niet bang voor blauwe plekken.

Met blote voeten op de houten vlonders staan ze te wachten. “Lachen. Altijd lachen in de piste.” Coach Kitty Hagen, met een haarband van tijgerprint en een pakje sigaretten in haar laars, plukt nerveus aan de drakenkostuums van de veertienjarige Nederlandse meisjes. “Denk eraan, het publiek wil vrolijke gezichten zien.” De meisjes knikken geconcentreerd. Op hun gezicht zit een dikke laag poeder en glittermake-up, het haar is strak ingevlochten. Snel fluisteren ze de laatste instructies naar elkaar. “Goed luisteren naar de muziek”; “Kijk uit dat je niet tegen me opbotst” en dan, vlak voordat het rood fluwelen gordijn opzij gaat: “Toi toi toi!”

De meisjes zijn uitverkoren om mee te doen met het kindercircus ‘Magic Circus Show’ in Genève. Oefenen ze normaal met hun circusschool Acrobatica in het dorpshuis van Badhoevedorp, nu staan ze in een echte circustent in Zwitserland. “Veel beter, het plafond is hoger,” vinden ze allemaal. Samen met zeventig Europese kinderen- uit Zweden, Frankrijk, België, Oekraïne, Rusland, Portugal en Nederland- verblijven ze een week  in Genève om gezamenlijk een circusshow te geven die door publieke omroepen wordt uitgezonden. Bedenker is de European Broadcasting Union (EBU), die ook het Songfestival organiseert. Maar dit circus heeft geen jury of wedstrijdelement, gewoon voor de lol. Continue reading →

Kerst met Occupy

Gepubliceerd: Het Parool, 27/12/11

Occupy vierde kerstnacht buiten op het beursplein. Met salades, brood en een heleboel geknuffel. ‘Merry Capitalismas’.

 “Pak een stoel!” vriendelijk wordt er een stoel aangeschoven voor een nieuwsgierige voorbijganger. Maar die kijkt wantrouwend naar de natte plas op de zitting en schudt beslist zijn hoofd. “Dat kan van alles wezen hier. Ik blijf wel staan.” Ook occupy viert kerst. Niet op de kerstdagen zelf – eerste kerstdag is het heel rustig op het beursplein – maar wel op kerstavond, met een diner en een concert. En vooruit, ook een workshop over de bevrijding van de wereldeconomie. Want ‘vrede op aarde blijft zonder bevrijding van de wereldeconomie een vrome wens’, aldus de titel van de lezing.

Terwijl de legertent aan de buitenkant wordt versierd met takken hulst en kerstlampjes, houdt Robert Jan Kelder (72) binnenin de tent zijn lezing voor een vijfkoppig publiek. Het liefste had hij de vertegenwoordigers van alle wereldreligies toegesproken, dus de aandacht valt wat tegen. Gelukkig wordt er een filmpje gemaakt. Kelder: “Ik zet het wel op Youtube, dan wordt het alsnog goed bekeken.” Continue reading →

Pornosterretje tegen wil en dank

Gepubliceerd: NRC Handelsblad, 15/10/2011

De foto’s gingen de hele  school rond. Het lichaam  van een naakt meisje, alleen haar hoofd was niet  te zien. „Maar iedereen wist wel gelijk wie het was.” Robin (15) grijnst.  Hij zit in de tweede klas van het  vmbo, het meisje zat bij hem op  school. Via Twitter „gaat dat heel  snel”, vertelt hij. Vriend Tony (14):  „Ik krijg elke week wel foto’s en filmpjes te zien van normale meisjes die  zich uitkleden.” Hij haalt zijn schouders op. “Maar het zijn niet de mooiste hoor. Een beetje dikke.”

Via de mobiele telefoon seksueel  getinte foto’s of filmpjes uitwisselen,  heet ‘sexting’. De term is anderhalve  maand geleden in de Oxford English  Dictionary opgenomen. In Nederland zijn minderjarige tieners er al  langer mee bezig. Lopend onderzoek  bij de Universiteit van Amsterdam  wijst uit dat 3 procent van de jongeren aan sexting doet. Dankzij de  smartphone heeft elke tiener een camera op zak. En de beelden kunnen  met één druk op de knop op internet  belanden. Met alle gevolgen van  dien. Foto’s en filmpjes die online  staan, verdwijnen nauwelijks meer  van internet. Resultaat: kinderporno  maar dan door de jongeren zelf gemaakt. Continue reading →

Een signatuur zegt dus niet zoveel

Gepubliceerd in Nrc Next, 11/11/2011, samen met Eva Oude Elferink

Een op de vijf verkochte kunstwerken in Nederland is vals. Tenminste, volgens de meest bescheiden schatting. Ingewijden zien veilinghuizen en galerieën overlopen met vals werk. Iedereen weet het en toch verandert er niets.

Valse kunst. De Nederlandse kunstmarkt loopt er volgens ingewijden van over. In 2003 schreven onderzoeksjournalisten Sander Kooistra en Ard Huiberts een onthullend boek Valse Kunst over de Nederlandse kunstwereld. Volgens het duo was op dat moment één op de vijf kunstwerken dat in Nederland werd verkocht, vals.

Dat zorgde even voor opschudding. “Maar al snel zag je dat de kunstwereld haar rookgordijn weer optrok”, zegt Kooistra nu. Business as usual. Hij denkt niet dat het percentage valse kunst in Nederland sindsdien is afgenomen. Integendeel. “Het kan alleen maar zijn toegenomen, valse kunst wordt niet vernietigd en blijft daarom rond circuleren.” Continue reading →

Caroline van de Wiel: gevierde brandweervrouw

Gepubliceerd: www.napnieuws.nl , 23/9/2011

Caroline van de Wiel stopt per 1 oktober als brandweercommandant Amsterdam-Amstelland. Als groentje kwam ze binnen, als gevierde brandweervrouw gaat ze weg.

“Een topwijf.” De brandweerman is er duidelijk over. Zijn naam wil hij niet zeggen, bang voor de gevolgen als ze op ‘kantoor’ zijn naam lezen. Maar iets negatiefs over zijn commandant Caroline van de Wiel heeft hij niet te melden. Natuurlijk, hij heeft afgelopen jaar hartstochtig mee geprotesteerd tegen de bezuinigingen bij de brandweer. “Ze maken ons hartstikke kapot.” Maar het is niet de schuld van Van de Wiel. “Ze krijgt haar opdrachten weer van boven, van de burgemeester.” Nee, kom niet aan zijn commandant. “We gaan haar ontzettend missen.”

Verrassend. Bij haar aanstelling als brandweercommandant in 2006 stond het korps juist op de achterste benen. De Amsterdamse brandweer had de naam een gesloten bolwerk te zijn. Nooit eerder was iemand aangesteld zonder carrière in de brandweer. Continue reading →

De dood is altijd dichtbij in het Joods Hospice

gepubliceerd: www.napnieuws.nl, 7/10/2011

In het Joods Hospice Immanuel verblijven terminaal zieke mensen die minder dan drie maanden te leven hebben. Alhoewel de bewoners lang niet allemaal Joods zijn, worden Joodse rituelen en gebruiken door iedereen opgevolgd. “Nooit gele kopjes op de rode stapelen.”

Door de geluidsboxen schalt muziek. Zangeres Eva Bialystock (42), op hoge hakken en met een enorme bos krullen, zingt Israëlische volksliedjes. In een kring zitten zo’n vijftig mensen mee te klappen. Mannen dragen keppeltjes, vrouwen feestelijke jurken. Af en toe krijgt iemand de microfoon onder de neus, die sommigen verschrikt afwimpelen. “Ik ken het niet zo goed”, fluistert een mevrouw tegen haar buurvrouw. Die knikt, ze had dat al gehoord. “De meeste doen maar wat”, fluistert ze terug.

Het Joods Hospice Immanuel viert Joods Nieuwjaar. Op tafel staan appeltjes met honing om elkaar naar Joods gebruik een ‘zoet nieuw jaar te wensen’. Het feest valt in eind september, buiten is het nog heerlijk weer. Toch blijven tijdens het zingen alle ramen en deuren dicht. De muziek mag de rest van het hospice niet hinderen, boven ligt iemand op sterven. “Het kan elk moment gebeuren.” Continue reading →

Nieuw apenhuis in Artis

Gepubliceerd: Parool, 6/7/2011

Vandaag opent Artis het nieuwe Apenhuis en Vogelhuis. De dieren zitten niet in kooien, maar lopen gewoon los.

Er is iets vreselijk mis. Middenin het gloednieuwe Vogelhuis van Artis staat een voederbak. Een ordinaire, witte teil. “Haal dat weg. Die vréselijke plastic bak daar.” Artis-directeur Haig Balian (56) schudt verbijsterd zijn hoofd. “Totaal de verkeerde kleur.” Met een brede armzwaai wijst hij om zich heen. “Zie je welke omgeving dit is? We staan in de jungle. Alles is gedetailleerd ontworpen, over elke kleur is nagedacht en elke plant is hiervoor bewust uitgezocht. Het is perfect.”

Artis opent vandaag een nieuwe verblijfplaats voor vogels en kleine zoogdieren. Het ‘Vogelhuis’ en het ‘Apenhuis’ zijn gevestigd in een gerenoveerde galerij, vlakbij de ingang van het dierenpark. Het bijzondere aan de verblijven is de afwezigheid van tralies, kooien of een afscheiding. In beide verblijven lopen of vliegen de dieren ‘los’ rond. Gewoon tussen de mensen. Zo loopt het bezoekerspad voor het Apenhuis dwars door het nagebouwde oerwoud. De dieren rennen en slingeren gewoon om je heen. Balian is trots op. “Zo moet het zijn, écht contact met iets dat genetisch niet ver van ons af ligt.” Continue reading →

‘Ik noem Boeddha gewoon chef’

Gepubliceerd: www.napnieuws.nl 23/09/2011
Boeddha met een hanenkam. Doodnormale zaak in het tegendraadse boeddhisme van Frank Uyttebroeck. Zijn van oorsprong Amerikaanse stroming heeft nu ook in Nederland aanhangers. “Boeddha was zelf ook een rebel.”

Boeddha heilig? “Absoluut niet.” Wedergeboorte? “Hell no.” Dalai Lama? “Gewoon een herkenbare kop.” Frank Uyttebroeck (51) grijnst. Zijn grijze t-shirt spant om zijn afgetrainde schouders. Met zijn rode all stars gympen en spijkerbroek ziet hij er niet uit als de doorsnee boeddhist. Alhoewel, zijn hoofd is kaalgeschoren. Maar zelfs dat is “puur om cosmetische redenen” stelt hij snel.

Toch is Uyttebroeck serieus bezig met de leer van Boeddha. Als aanhanger van een geheel nieuwe stroom binnen het Boeddhisme probeert hij in Nederland de woorden van Boeddha voor iedereen toegankelijk te maken. Zonder rituelen, zonder bijgeloof. Het spreekt mensen aan die zelf ook worstelen met de vraag hoe ze het boeddhisme kunnen inpassen in hun westerse leven. In januari startte hij een meditatiegroep in Rotterdam, volgende maand begint een groep in Amsterdam. “Er blijven mails binnenstromen van mensen die me vragen om ook in hun stad komen.” Continue reading →

Zo de wind waait, waait mijn gender

Gepubliceerd: Parool 3/6/2011

Woensdagavond opende het TranScreen filmfestival in de balie. Vijf dagen films over het thema transgender. “Ik ben half man, half vrouw.”

Zachtjes zingen Anthony Wagner (31) en zijn vriend Esther (48) mee met de zoete tonen van ‘Total eclipse of the heart’, het slotlied van een film over een dragqueen. Esther heeft zijn lijf in een sexy roodgestipt jurkje gehuld, zijn bovenlip toont een snor van oogpotlood. “Tja,’ knipoogt hij. “Ik ben wat extravagant vandaag.” Overdag draagt Esther ook wel eens mannenkleding.“Zo de wind waait, waait mijn gender.”

Woensdagavond was de openingsavond van het filmfestival TranScreen, in de Balie. Tot en met zondag draaien daar films die te maken hebben met het thema Transgender. De 150 kaarten voor de openingsavond waren vier dagen geleden al uitverkocht. In het toegestroomde publiek opmerkelijk veel mannen met oorbellen of nepwimpers en vrouwen met gezichtsbeharing. Af en toe fladdert een schitterende opgemaakte dragqueen voorbij.
Transgender is een parapluterm voor mensen die het begrip man/vrouw vrij interpreteren. Mede-organisator Jiro Ghianni: “Daar vallen allerlei soorten mensen onder. Bijvoorbeeld dragqueens, of mensen die een operatie ondergaan om van gender te veranderen, of mensen die niet één gender willen kiezen.” Ghianni hoort zelf bij die laatste groep.“Ik noem mijzelf ‘het’. Een bewuste keuze, ik weet zelf het beste wat bij mij past. Jezelf man of vrouw voelen kan voor sommigen slechts een rol zijn die je speelt.” Continue reading →

De week van Bastiaan Ragas

Gepubliceerd in: PS van de Week  5/2011

Bastiaan Ragas (39), zanger en musicalacteur, is getrouwd met Tooske Ragas (37) en heeft vier kinderen. Sem (9), uit een eerdere relatie, en Leentje (4), Fien (3) en Catoo (1). Woensdag presenteert hij zijn boek met verhalen over het vaderschap Maar je krijgt er wel heel veel voor terug.

Welke dag in de week kijkt u naar uit?

Woensdag presenteer ik mijn boek over vaderschap in het melkhuisje in het Vondelpark, ik schrijf over mijn ervaring als vader. Die uitreiking is wel echt een ding, er komen veel genodigden en pers. Wel cool. Als iemand dat een jaar geleden had gezegd, had ik het niet geloofd. Ik schrijf nog niet zo lang, het is een nieuw ontdekt talent. Ik reik het eerste boek aan Daphne Dekkers uit, de moeder aller moederboeken.

U roept zich in het boek uit tot FILF (Father I’d Like to Fuck, de mannelijke versie van MILF)

De ironie moet je er wel in zien. Het heeft natuurlijk vooral iets heel treurigs dat ik het heel hard over mezelf moet uitroepen. De allergrootste schreeuwers zijn dikwijls het bangst, dat is in dit geval natuurlijk ook zo. Een vader met zo’n ‘ik ben metroman’ draagzak is echt geen porum, tenminste, dat is mijn beeld. Ik probeer dat lullige vaderbeeld onderuit te halen, al is dat tegen beter weten in. Ik fiets rond op een bakfiets, dat had ik nooit kunnen bedenken. Door daarover te schrijven, denk ik ook van ja man, wat wil je nou eigenlijk. Get over it. Daar heb ik dit boek voor nodig gehad. Continue reading →

Wachtlijsten bij jeugdzorg

Gepubliceerd: Parool, 14/5/2011

Kinderen die hulp nodig hebben van Jeugdzorg komen eerst op de wachtlijst. “Het is wachten op dat familiedrama waar we allemaal zo bang voor zijn.”

Had bureau Jeugdzorg net alles goed op orde, is er weer een wachtlijst. Erik Gerritsen, bestuursvoorzitter van bureau Jeugdzorg Amsterdam: “We hebben altijd gedacht, dit laat de politiek niet gebeuren. Zo ver komt het niet.”
Maar zo ver is het nu wel. Al 56 kinderen staan op de wachtlijst voor hulp bij bureau Jeugdzorg Amsterdam, elke maand komen daar naar schatting dertig kinderen bij. Oorzaak: te weinig budget van het Rijk. In 2008 was er ook een wachtlijst, reden voor Inspectie Jeugdzorg om een aantal jaar verscherpt toezicht te houden. Dat is inmiddels opgeheven, het ging weer goed. Gerritsen: “De oorzaak dat toen een wachtlijst ontstond, lag voor een deel bij ons. Dat deel hebben we nu opgelost. Dat is ook erkend, het toezicht is weg. Maar toen al bleek dat er meer geld nodig was.” Continue reading →

De sokkel komt eraan

Gepubliceerd in Parool, 5-52011

Het beeld De jonge Rembrandt is het tweede beeld op de toekomstige Rembrandtpad. Gistermiddag werd het officieel onthuld.

De portier van het Amstelhotel is tevreden. “Mooi beeldje.” Hij knikt goedkeurend naar het net onthulde beeld, pal voor ‘zijn’ plek bij de entree van het Amstelhotel. Prettig, want hij zal er toch elke dag tegenaan moeten kijken. “Daarom hebben we ook deze locatie gekozen”,  knikt voorzitter Paul Luyten, van stichting Rembrandt aan de Amstel “Bij het Amstelhotel wordt het beeld continue bewaakt, zodat dieven er niet met het brons vandoor kunnen gaan. En het ligt natuurlijk op de route van  het Rembrandtpad.”

Het bronzen beeld van circa 60 centimeter hoog toont een jonge Rembrandt, gemaakt  in 1969 door de beeldhouwer Wim van Hoorn, zelf overleden in 1979. “Mijn vader vond dat er al genoeg oude Rembrandts zijn gemaakt. Hij wilde een jonge, eigenzinnige Rembrandt.” legt zijn dochter uit. Zij heeft het beeld zojuist onthuld. Haar moeder, Anna Geertruida van Hoorn-Borgart, heeft het beeld geschonken aan de stichting, maar kan dankzij haar hoge leeftijd van 97 jaar er nu niet bij zijn. Eerder schonk ze het beeld al aan de vliegvelden Schiphol, JFK Airport (Amerika) en Brisbane (Australië).Waardoor er nu vier identieke beelden van de jonge Rembrandt zijn. Continue reading →

Rembrandt verdient beter

Gepubliceerd in Parool, 5/5/2011

In 2012 wordt Rembrandts favoriete route langs de Amstel officieel naar hem vernoemd: het Rembrandtpad. Onze versie van het Pieterpad. 

Natuurlijk, we hebben het Rembrandtplein, maar op zo’n ‘bierplein’ zal Rembrandt waarschijnlijk niet eens gezien willen worden. Het Rembrandtpark ligt helemaal aan de rand van de stad. En voor het Rembrandthuis moet je speciaal naar binnen. Rembrandt verdient beter. Aldus Maarten de Boer, bestuurslid van stichting Rembrandt aan de Amstel. De stichting maakt zich al ruim twee jaar hard voor een heus ‘Rembrandtpad’.
Dat is nu gelukt. De route vanaf het Rembrandthuis in de Jodenbreestraat tot aan Ouderkerk aan de Amstel zal vanaf 2012 officieel het ‘Rembrandtpad’ gaan heten. Rembrandt wandelde en schetste daar vaak. De Boer: “Natuurlijk heeft hij meerdere routes gelopen, maar dit is een van de mooiste.”

Het idee ontstond naar aanleiding van het boek op pad met Rembrandt van schrijver Ken Wilkie en fotograaf Eddy Posthuma de Boer. In het boek uit 2006 wordt de Amstelroute uitgebreid beschreven en gefotografeerd en zijn de schetsen van Rembrandt te zien. “Datzelfde zijn we nu ongeveer van plan.” volgens de Boer. Er komen bordjes van de ANWB die de route aangeven en een wandelgids met schetsen van Rembrandt erin. Hippe vogels kunnen zelfs via een QR-code, het zwart/witte vierkantje, met hun mobiele telefoon informatie opvragen. Want dát is natuurlijk het bijzondere aan de route. De Boer:” Je kunt precies zien wat hij waar heeft geschetst, en hoe het landschap er nu uitziet.” Continue reading →

Een denker die nooit stopt met zoeken

Gepubliceerd in Parool 3/5/2011

Schrijver en dichter Willem Jan Otten zal morgen de 4 mei-lezing houden tijdens de herdenkingsdienst in de Nieuwe Kerk. Wie is Willem Jan Otten?

Helemaal afgesloten van de buitenwereld op Vlieland de rust zoeken. Daar schrijven en dichten. Een paar weken niets van je laten horen, om daarna met een nieuw meesterwerk naar buiten te komen. Een essay, toneelstuk of gedichtenbundel. Soms een roman.
Voor Willem Jan Otten (59) werkt die methode. Hij heeft inmiddels al veel prijzen voor zijn werk gekregen. Zo kreeg hij onder andere in 1999 voor zijn gehele oeuvre de Constantijn Huygensprijs. En voor zijn roman Specht en zoon ontving hij in 2005 de Libris Literatuurprijs. Hij is serieus bezig, werkt hard. In een interview met omroep RKK in 2004 zei Otten: “Als je aan het schrijven bent zit je op de toppen van je kunnen, dan zit je helemaal ín het ding dat je aan het maken bent.”
Zo kent ook zijn goede vriend kunstenaar Paul van Dongen hem. “Een poëtische zwerver, die gestuurd wordt door iets wat hij zelf ook niet begrijpt. Een denker, die nooit ophoudt met zoeken. Maar ook een spraakwaterval die met een onbevangen, jeugdig enthousiasme -soms al pratend – ideeën ontwikkelt.” Continue reading →

Wake op de dam

Gepubliceerd in Parool 11/4/2011

De wake voor de overleden Kambiz Roustayi gistermiddag op de Dam trok ongeveer 300 bezoekers. Het was meer protest dan herdenking.

Voor het monument op de Dam liggen ongeveer 50 bossen bloemen en briefjes. Daar vlakbij poseert een man met brandblussers met daarop geschreven ‘Nederland is hypocriet’. De waxinelichtjes die samen de naam Kambiz vormen, waaien telkens uit. Ze worden geduldig telkens opnieuw aangestoken.
Kambiz Roustayi, een vluchteling uit Iran, stak zichzelf woensdag op de Dam in brand en overleed later aan zijn verwondingen. De organisaties Vrouwen tegen Uitzetting en Platform stop Racisme en uitsluiting organiseerden gistermiddag 15 uur een wake. Max van Lingen (26) van het Platform: “We willen duidelijk maken dat dit géén verwarde man was die niet wist wat hij deed. Hij heeft dit bewust gedaan. Mensen worden door het Nederlandse asielbeleid tot wanhoop gedreven en komen tot deze daden.” Of er ook familie of bekenden van Roustayi zijn weet hij niet. “Waarschijnlijk zou zijn advocaat ook komen.”
Continue reading →